<p>Jorie Horsthuis krijgt veel reacties van mensen die na het lezen van haar boek hebben besloten ook taboes te doorbreken. &#39;Een ultiem compliment.&#39; (Foto: Ruud Pos)</p>

Jorie Horsthuis krijgt veel reacties van mensen die na het lezen van haar boek hebben besloten ook taboes te doorbreken. 'Een ultiem compliment.' (Foto: Ruud Pos)

(Foto: RUUDPOS.NL)

Jorie doorbreekt de stilte en het taboe

DEVENTER – Kun je iemand missen die je nooit hebt gekend? Die vraag houdt Jorie Horsthuis (39) uit Deventer jarenlang bezig. Als zesjarige hoort ze dat ze een tweelingzusje had, dat vlak voor de geboorte stierf. Een traumatische gebeurtenis waar vooral over wordt gezwegen. Dertig jaar later besluit Jorie – inmiddels een ervaren journalist – de stilte te doorbreken en antwoorden te vinden op enkele prangende vragen. Die zoektocht heeft geleid tot het boek ‘Noem haar naam’.

Door Bert Nijenhuis

 “Mijn moeder bakte een cake in de keuken”, herinnert Jorie zich nog van die bewuste dag, 33 jaar geleden in haar geboorteplaats Hengelo (OV). “Ik denk dat ze me oud genoeg vond om het me te vertellen. Eenvoudig was het niet, want, want ze gebruikte een keukenrol om haar tranen te deppen. Ik vond het vooral ook heel verdrietig voor haar. Tegelijkertijd voelde het bijzonder dat zij dit geheim met me deelde. Dat ik een tweeling en dus uniek was, maakte me trots.”

Voor Jorie was het vanzelfsprekend dat er niet over haar zusje werd gepraat. “Want dat maakte mijn ouders verdrietig. Zij hebben hun leed met de beste bedoelingen bij mij weggehouden. Ik heb nooit kunnen rouwen, maar vond een manier om ermee om te gaan. Ik schreef over mijn zusje in mijn dagboek en raakte gefascineerd door tweelingen. Ik las de boekjes over Saskia en Jeroen en fantaseerde erover zelf tweeling te zijn.”

Na dertig jaar begon het dusdanig te wringen dat Jorie besloot de strijd met het taboe aan te gaan. “Eerst wilde ik een volledig journalistiek boek schrijven. De uitgever adviseerde me mijn persoonlijke geschiedenis als rode draad te gebruiken om het grotere verhaal over de Nederlandse samenleving te vertellen vanuit een journalistiek perspectief.” Jorie twijfelde veel en overwoog zelfs het project af te blazen. “Ik zou alles weer oprakelen. Ook mijn broertje vreesde voor het openhalen van oude wonden. Maar ik moest het doen en heb mijn ouders nauw bij het proces betrokken. Soms kroop ik tijdens onze gesprekken in de rol van de journalist om wat meer afstand te houden.”

Tijdens een bezoek aan het pathologisch laboratorium werd Jorie geïnformeerd over de autopsie op haar zusje. “Toen was ik even geen journalist meer en heb ik staan janken. Zwaar was ook het bezoek aan het crematorium in Usselo. Al was ik blij te ontdekken dat mijn zusje gecremeerd is, want het was niet ongebruikelijk dat een doodgeboorte met het ziekenhuisafval meeging.” Uit de vele interviews en onderzoekswerkzaamheden die de Deventerse deed, bleek dat de geschiedenis van haar zusje niet uniek is. “Tot ver in de jaren tachtig werd gezwegen over doodgeboorte, in het ziekenhuis, in de kerk en op straat. Dat is voor veel gezinnen traumatisch geweest.”

Jorie kreeg tijdens haar zoektocht veel boven water, maar zag niet al haar vragen beantwoord. “Het is bijvoorbeeld pijnlijk dat ik niet weet wat er is gebeurd in de dagen tussen de autopsie en de crematie. Maar ik ben heel blij met het boek. Er was nog niet eerder vanuit journalistiek perspectief over dit onderwerp geschreven door een broer of zus. Mijn ouders krijgen nu alsnog reacties van mensen die destijds ook zwegen. Dat doet ze zichtbaar goed. Ik krijg veel reacties van mensen met totaal andere problemen, die hebben besloten ook taboes te doorbreken. Een ultiem compliment.”

Na twintig jaar Amsterdam woont Jorie sinds kort met vriend en dochter in Deventer. “De stad glimlachte jarenlang naar me als ik haar passeerde op weg naar Hengelo. Deventer is een cultureel ontwikkelde stad in een prachtige omgeving. We hebben heerlijk in de IJssel gezwommen. De mensen zijn erg aardig en ik heb mijn boek hier in de bieb mogen presenteren.”

Onderdeel van het geheim dat Jorie met haar moeder deelde, was de naam van haar tweelingzusje. “Die noem ik heel bewust in het boek. Ik vond het belangrijk om iets dat altijd abstract is geweest persoonlijk te maken. Daardoor wordt mijn zusje een echt meisje.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden