Schrijven gaat voor stadsdichter Wibo Kosters niet alleen over gevoel of een soort van goddelijke inspiratie. ,,Je gaat niet uit het raam staan staren en wachten tot de muze binnenloopt", lacht hij. (foto: Auke Pluim)
Schrijven gaat voor stadsdichter Wibo Kosters niet alleen over gevoel of een soort van goddelijke inspiratie. ,,Je gaat niet uit het raam staan staren en wachten tot de muze binnenloopt", lacht hij. (foto: Auke Pluim) (Foto: Auke Pluim)

Schoonheid in lulligheid der dingen: 'Je kunt kampioen zijn in iets treurigs'

Deventer - ,,Een gevoel van treurnis of lulligheid, daar haak ik vaak op aan", merkt stadsdichter Wibo Kosters. ,,Dat triggert mij heel erg. Daarvan zit veel in mijn poëzie en nu ook in deze debuutroman. Mijn hoofdpersoon, een gehandicapte zendpiraat, die wíl iets van het leven, hij gáát ergens voor. Dat vind ik heel tof: die schoonheid in de lulligheid der dingen. Kijk, je kunt ook best een kampioen zijn in iets heel treurigs."

Door Rudy Brouwer

,,Er zit echt in iedereen een stukje dat niet past",, meent de 41-jarige Deventenaar. ,,Dat zit in mij. Maar dat zit ook in jou. Iedereen wijkt op een bepaalde manier wel af van de norm. Alleen de ene persoon wijkt wat spectaculairder af dan de ander. En ik hou van schrijven over personages waarbij dat schuurt. Waarbij die afwijking problemen veroorzaakt."

Spanningsveld
,,Zo'n zendpiraat heeft iets geks, iets geïsoleerds. Die zit in de beslotenheid van zijn eigen ruimte een radioprogramma te maken en staat via dat programma in contact met de wereld. Er zit een spanningsveld in hoe zo iemand opereert, want je bent natuurlijk wel op afstand van de wereld, maar je zoekt ook contact. Je praat in een soort vacuüm. En vooral dat gegeven vind ik spannend. En enorm fascinerend."

Uitzichtloze gebeuren
Kosters glimlacht. ,,Ik ben gewoon een kantoorman, een communicatiemedewerker. Al 15 jaar ambtenaar ondertussen. Ik zou ook kunnen zeggen: dat is het. Ik ben kantoormedewerker, in het weekeinde ga ik boodschappen doen en dan ga ik 's zondags nog een rondje joggen en dat is het. Maar ik heb de neiging…, ik wil iets anders dan dat andere mensen willen. Ik heb na de middelbare school jarenlang tijdelijke baantjes gehad en in dat uitzichtloze gebeuren rondgelopen. Op een gegeven moment verandert je leven en ga je daar vanzelf uit. Maar ik heb daar wel een bepaald gevoel bij."

Maar schrijven gaat voor Kosters niet alleen over gevoel of een soort van goddelijke inspiratie. ,,Je gaat niet uit het raam staan staren en wachten tot de muze binnenloopt", lacht hij. ,,Voor schrijven moet je gaan zitten, daar moet je tijd in steken. Als ik begin met schrijven weet ik op hoofdlijnen al wel waar ik aan het einde naar toe wil. Je personages moeten natuurlijk wel een ontwikkeling kunnen doormaken. Als je alles dichttimmert, dan is het ook echt niet leuk om te schrijven."

Schoonheid
Als achtergrond voor zijn debuutroman 'Radio Transzoeloe' schetste Wibo Kosters 'een kleine Hanzestad'. ,,Ik ben geboren en getogen in Zutphen en woon al acht jaar in Deventer. Hele mooie steden met een prachtig historisch centrum, waarin toch ook wel die lulligheid en treurnis zit. Puur alleen al op het niveau van tegenstellingen: er wonen best veel rijke mensen, maar er zit ook gewoon een hele onderklasse. Dat zorgt voor een fascinerend spanningsveld tussen onder en boven", meent Kosters.

,,Ik schrijf ook als een soort onderzoek. Het is voor mij elke keer een manier om te proberen mijn verhaal te vertellen. Om iets van een onderzoek te plegen naar mezelf. Of naar de wereld. Haha, dat klinkt super abstract... Kennelijk is schrijven gewoon echt mijn middel. Ik registreer. En ik zie ergens de treurnis van. Dat het op een bepaalde manier heel naargeestig is. Het is niet dat ik daarmee iets of iemand weg wil zetten. In tegendeel, ik zie er juist de schoonheid in."

Meer berichten