Foto:
column Peter van den Boom

Online afzien

  Column

Nu we, ondanks of misschien juist dankzij alle waarschuwingen en halfslachtige maatregelen, dan toch in de beruchte Tweede Coronagolf zijn beland, wordt de werkende mens opnieuw bijna volledig teruggeworpen op zichzelf, thuiswerken dus en online vergaderen. Wat natuurlijk enorme voordelen heeft; je hebt geen reistijd en hoeft geen geschikte werkplek te zoeken in een of andere kantoortuin. Een volstrekt ongeschikte plek overigens om geconcentreerd te kunnen werken. Wie heeft dit in hemelsnaam ooit bedacht? Maar dat terzijde.

Het nadeel van digitaal overleggen is dat ik, door die meedogenloze camera direct op je giechel gericht, gedwongen wordt om constant de indruk te wekken dat je bij de les bent. Het eerste kwartier gaat het nog wel maar wanneer spreker vier aan een verse monoloog begint, krijg ik de onweerstaanbare neiging om even onderuit te gaan zitten, mijn agenda op de mobiel te checken of uitgebreid achter de hand te geeuwen.

Kan allemaal ongestraft als je gezamenlijk aan een tafel zit en niet voortdurend ieders blik op jouw gericht weet. Maar dus niet als jouw tronie deel uitmaakt van een mozaïek van bewegende profielfoto’s die je stuk voor stuk héél bestraffend kunnen aankijken. Niet te doen.

Naar wie of wat moet je trouwens in godsnaam kijken? Naar de spreker, naar iemand waarvan je vermoed dat ie jouw steeds begluurt? Mijn aandacht gaat na enige tijd steeds meer uit naar de taferelen achter de deelnemers. Een slaperige zoon die nietsvermoedend in boxershort de keuken binnenslentert. De eega die geërgerd een sleutelbos zoekt. Die opgestapelde afwas van drie dagen. Een klusjesman die een ladder opzet in de tuin.

Er zit dus niets anders op dan de hele vergadering braaf rechtop uit te zitten en dat duurt laaaang.... Na afloop ben ik volledig uitgewrongen. Dat was toch niet de bedoeling?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden