Foto:
Column Peter van den Boom

Een andere Moederdag

  Column

Voor de eerste keer in mijn leven maakte ik een moederloze Moederdag mee. De laatste keer dat ik mijn moeder nog wel kon bezoeken, vorig jaar, woonde ze nog thuis. Dat was dan weer de eerste Moederdag zonder mijn vader.

Was ze er nog wel geweest, dan hadden we Moederdag in het verzorgingshuis kunnen vieren. Niet direct een vrolijk stemmende gedachte. De hele gang naar het verzorgingshuis vond ik elke keer sowieso een bezoeking. De coronapandemie maakte het nog een graadje erger. Het binnenkomen in de hal van het verzorgingshuis waar twee paar priemende ogen beoordeelden of je mondkapje goed zat, de handen goed gedesinfecteerd had en je je naam en telefoonnummer op een vel papier genoteerd had dat ze waarschijnlijk weggooiden zodra je je hielen had gelicht.

Meestal wilde ze direct mee naar huis

Daarna slalomde je door het gebouw omdat er hele afdelingen waren gesloten wegens coronabesmettingen. Eindelijk op de goede afdeling aangekomen, hoopte ik dat ma niet op bed of in een stoel lag te slapen, iets dat ze daar vaker overdag deed dan ‘s nachts. Als ze wakker was, ontmoetten onze blikken elkaar, waaruit ik dan probeerde op te maken of ze blij was met mijn komst. Meestal wilde ze dat ik haar direct meenam naar huis. Of ik even wilde wachten op de gang, dan kon zij haar tassen snel inpakken. Omdat ze nog makkelijk voor zichzelf kon zorgen, omdat de zusters kattig waren, omdat er niets georganiseerd werd, omdat ze niet meer naar haar vertrouwde huisarts mocht die ze 40 jaar had gehad, omdat er niemand meer langs kwam want wegens plaatsgebrek was ze niet in haar eigen dorp ondergebracht, omdat..

Nee, zo’n Moederdag was ook niks geweest. Ik denk daarom voortaan op deze dag met weemoed terug aan al die andere Moederdagen dat ze er wel bij was en nog gewoon thuis woonde.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden