Foto:
Column Peter van den Boom

Homo digitalis?

  Column

Het zal de leeftijd wel zijn of de huidige, permanente onrust in de wereld maar ik betrap mezelf de laatste tijd steeds vaker op een nostalgische bui. Niet alleen zijn er dagen dat ik alleen maar muziek uit de jaren zeventig draai.

Ik wil ook opeens weten wat er geworden is van oude klasgenoten, vrienden, buurjongens en -meisjes. Ik ging met ze om in een tijd dat het leven nog een stuk overzichtelijker was. De grote wereldproblemen waren niet aan ons besteed, wij maakten ons liever druk over wat we in het weekend zouden gaan doen.

Opgelost in cyberspace

Omdat ik nog best veel namen naar boven kon halen, besloot ik eens een rondje op social media te maken. Ik ben daar zelf redelijk actief en ging er min of meer van uit dat zij dat ook zouden zijn. Nou nee, dus. Bijna al mijn lagere schoolgenoten leken opgelost in cyberspace. Digitale profielen van klasgenoten gedurende de middelbare schooltijd bleken al even onvindbaar.

De enkele persoon die ik wel vond, boeide me destijds ook al niet zo. Het zette me aan het denken. Had ik in het predigitale tijdperk toevalligerwijs in kringen verkeerd die nooit veel waarde aan een digitaal profiel zouden gaan hechten? Of hadden ze zich op enig moment teleurgesteld digitaal uitgewist? Ik woonde dan wel niet aan het einde van de wereld, misschien was de tijdgeest aan een aantal van hen wel volstrekt voorbij gegaan.


Het antwoord kan wel eens erg eenvoudig zijn. Veel meer mensen dan ik dacht kunnen prima zonder Facebookprofiel of LinkedInaccount door het leven en waarom ook niet? Nu ik er over nadenk: de meeste digitale aandacht wordt opgeëist door misschien 10% overijverige digitale veelvraten met iets teveel profileerdrang. De rest doet af en toe mee en een flinke minderheid dus helemaal niet. Best goed om dat af en toe eens te beseffen..

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden