Column Jannah Wijffels: Straatpoëzie

  Column

U verwacht na zo'n zomers weekend misschien een heel zonnige column op deze plek… Maar deze week wil ik graag een lans breken voor iedereen die weet wat het is om depressief te zijn.

De griep maakte namelijk dat ik al meer dan twee weken een energieniveau had van lik-me-vestje. Dat had effect op mijn geestesgesteldheid, want bij vlagen voelde ik me erg down. Ik leek weerloos nu ik niet meer kon hardlopen en geen leuke gesprekken en ontmoetingen meer had. Oude ondermijnende gedachten plopten op en namen de boel over. Ik zag opeens overal zinloosheid om me heen, voelde me eenzaam en genoot steeds minder van kleine dingen als het zingen van de vogels.

Af en toe sleepte ik mij naar buiten. Maar ook de herleefde fontein in het park deed me weinig. 'In mij is de fontein nog niet aan', hoorde ik mezelf denken. Op dat moment zag ik dat er woorden op het pad waren geschreven. Met sierlijke, vriendelijke, witte letters uit een spuitbus stond er: "Je gevoel volgen is niet altijd even gemakkelijk." Ha! Ja, toen brak bij mij toch even een glimlach door. Een stadgenoot die in alle eerlijkheid toegeeft dat hij of zij worstelt met iets. Iets heel herkenbaars.

Ik moest denken aan al die andere stadgenoten die nu ergens zitten, of liggen, met of zonder pijn of ziekte, en sombere gevoelens. Ieder met het gevoel niet op de juiste plek te zijn, of het feest mis te lopen, of de enige te zijn die zich niet verbonden voelt. En het opmerkelijke is: we zijn juist daarin niet alleen. Als er iets is wat ons bindt, is het eenzaamheid.

Troostende gedachten zoeken, dat is één van de dingen die mij helpen. En ook: onderkennen en echt voelen wat er in mijn lijf gebeurt. Niet makkelijk, nee. Wel nodig, af en toe. Fijn dat een onbekende me daaraan herinnerde.

Meer berichten

Shopbox