Logo deventerpost.nl


Foto: Foto:

Column Jannah Wijffels: Zelf-oogst-tuin

  Column

Grazend als een dier zit ik op handen en kniëen tussen de schorseneren. Met mijn duimen maai ik het onkruid weg tussen de iele sprieten. Hier en daar dun ik wat uit. Ik voel me een roofdier, een vermorzelaar, die met argusogen alles spot dat weg moet en razendsnel beslist wat mag blijven staan.

Voor het derde seizoen werk ik als vrijwilliger op de zelfoogsttuin in Schalkhaar: zo'n tuin waar 'abonnees' zelf komen oogsten. Wieden en schoffelen vind ik het leukst. Tomaten dieven doe ik ook graag. Op zo'n tuin ben je het grootste deel van de tijd aan het selecteren en elimineren. Alles wat ongewenst is wordt zonder pardon verwijderd en afgevoerd: onkruid, restafval, wildgroei.

Helemaal erg wordt het als we kweek weg moeten halen. Dat is een grassoort die een halve meter onder de grond nog tot ontkiemen komt. Het heeft maar een klein stukje (afgebroken) wortel nodig, dus: niet uit te roeien, dat spul. Elk jaar wordt de grond dan ook bed voor bed met de cultivator omgewoeld tot de meeste wortels boven zijn gekomen.

Het is vervelend als dit gras opkomt tussen je wortels of sla: dan kun je het niet meer weghalen, zonder de boel helemaal te verspollen. Maar als een groentebed nog niet is ingezaaid, kun je nog wel graven: dan steekt er een klein groen sprietje uit en stort ik mij met alle energie die ik in me heb, liefst met blote handen, op dat brutale onding, dat schaamteloos sujet.

Na afloop oogsten is natuurlijk ook heel fijn. De boer zelf doet het ploegen en zaaien. Wroeten in de grond, er wat aan toevoegen, lekker door elkaar husselen, vlak maken. En dan: voren trekken, zaad erin, afdekken met grond en gaasdoek en wat water geven.

Veel creatiever eigenlijk. Maar dat maakt mij helemaal niets uit. Laat mij die ene ochtend in de week maar trekken en weghalen. Dan komt mijn oerbrein ook eens aan haar gerief.

Meer berichten

Shopbox