Foto: Foto:

Column Jannah Wijffels: Ongewis

  Column

Omgaan met niet-weten; ik leer het mensen steeds opnieuw in mijn workshops. Ik dacht dat ik er best goed in was. Tot deze zomer. Sindsdien word ik zelf namelijk enorm uitgedaagd op dit thema. Ik ontmoette van de zomer een man die mijn type niet leek, maar toch mijn aandacht trok.

Aanvankelijk dachten we dat het misschien een vriendschap kon worden, maar na enkele ontmoetingen bleek er meer te zijn. Toch zijn er ook veel twijfels en uitdagingen. Het is dus nog maar zeer de vraag of het ''iets'' kan worden en juist dat ongewisse, daar gebeurt het. Je stelt je open. Je komt in het hier en nu. Je gaat uit je hoofd. Een mysterie dat mij al jaren intrigeert.

Maar zo gemakkelijk vind ik het momenteel dus niet. Dat hoofd van mij wil gewoon weten waar het aan toe is. Is 't hem? Of niet? Aan? Of uit? Het wil een toekomstplaatje: iets om naar toe te leven, een focus, waar je je leven omheen kunt draperen. Maar nee, het is en blijft voorlopig een onbekend pad in het donker.

Andere momenten geniet ik er wel van. Het ongewisse is rijk: geen plaatjes die je in de weg zitten, ogen open en bewonderen wat het leven je brengt. Het gaat om de de weg en niet om het doel. Wat dat betreft lijkt het veel op een pelgrimstocht. Collega-schrijver Jan van Kessel uit Deventer schreef er zijn vierde boek over, 'Jongensogen', dat deze week uit komt.

Kinderen kunnen het nog: onbekommerd zijn, zonder enig besef van tijd. Bij vlagen lukt mij dat ook. Steeds beter. En met deze recente uitdaging lijkt het erop dat ik een 'next level' heb bereikt van het spelletje dat 'Leven' heet. Waar elke stap in het nu gezet wordt en tot iets volkomen onverwachts kan leiden. Ik mag weer heel veel oefenen.

Meer berichten

Shopbox