Foto: Foto:

Column Jannah Wijffels: Vrij spel

  Column

Tijdens de stilteweek loop ik 's middags langs de IJssel. Een gestolen uurtje in een drukke en fijne week. Het thema van de dag is het element vuur. De hele ochtend heeft de zon geschenen. Ik verheug mij op deze wandeling. Het water staat alweer lekker hoog vergeleken bij de afgelopen maanden. Dat water niet vanzelfsprekend is, ervoeren we afgelopen zomer.

De wind is guur. Ik zet mijn capuchon op, maar dan kan ik geen zonlicht meer op mijn wangen voelen. Nou ja, op de terugweg lukt dat vast wel. Ondertussen zie ik dat onze rivier allerlei organisch materiaal op de uiterwaarden heeft gekwakt: rietresten, hout, hele blokken boomstam en allerlei gruis. Het water heeft blijkbaar in de afgelopen weken nog even behoorlijk hoog gestaan. Aan de oever zijn hier en daar nieuwe strandjes ontstaan: zomaar een paar meter is afgekalfd. Indrukwekkende kracht van de natuur.

Wat zijn wij Deventenaren toch gezegend met ons wandelingetje langs het water: op nog geen 10 minuten afstand van het centrum, loop je al 'buiten'. Water, zon, lucht en aarde: alle vier de elementen. Verbonden, in samenspel, zoals gewoonlijk. De bomen die het water drinken en ons zuurstof geven, het zonlicht dat verkleurt door het water in de lucht, de gladde zandplaat die achterblijft na de overstroming. En mijn lichaam dat daar loopt, dat continu lucht inademt, dat voor het grootste deel uit water bestaat, dat warmte produceert en passie. Mijn lichaam dat kinderen heeft gebaard en zorg draagt voor mensen, dieren en planten.

Dan komt er een dikke grijze wolk voor de zon geschoven. Ik kijk naar het noorden. Op de terugweg is het zonnetje helemaal verdwenen. Ook vuur is niet vanzelfsprekend.

Meer berichten