Foto: Foto:

Column Jannah Wijffels: Op de mat

  Column

"Kom jij volgende week weer bij mij op de mat?" De goede man die me dit toeroept, kijkt er verheugd bij. Ik kijk hem met grote ogen aan. We zitten bij een meezingconcert dat op het punt staat te beginnen. Wat kan hij in godsnaam bedoelen? Het is een kennis, ik ben nog nooit bij hem thuis geweest. In mijn hoofd vallen luikjes open en dicht, geratel van tandraderen, gepiep en geknars. Maar na een paar minuten weet ik het nog steeds niet.

Is het een oneerbaar voorstel? Dat kan ik me bij hem niet voorstellen. En zeker niet als hij het ook nog eens en plein public roept. Bij die mat zie ik een judomat voor me, zo'n groene, harde, van stevig canvas.

Ik heb met mijn twee meiden eens een paar weken een zelfverdedigingscursus gevolgd. Dat was super! Niet alleen leuk om al die grepen en trucjes te leren om iemand onderuit te halen, maar ook genoot ik ervan dat ik mijn puberdames weer eens aan mocht raken. Ik zou eigenlijk weer eens moeten oefenen, misschien is er in Deventer een leraar die….nee, deze meneer is geen judoleraar of zoiets, voor zover ik weet.

Heeft hij het dan misschien over een massagemat? Ik ken wel een aantal behandelaars in deze contreien, die masseren zonder tafel. Maar ook in deze categorie had ik degene die me toeriep niet geplaatst. Waar plaats ik hem dan wel? Ik heb eigenlijk geen idee waar hij zich onledig mee houdt. Of ben ik misschien iets vergeten? Hadden we ergens over gesproken wat me nu even niet te binnen wil schieten? Uiteindelijk komt het verlossende woord: in de Deventer Post. Ach, ja. Op zo'n mat.

Meer berichten