Foto:

Column Jannah Wijffels: Kiespijn

  Column

Eindelijk heb ik weer eens een leuke tandarts. In Utrecht-Overvecht waren ze allemaal zo afstandelijk dat ik helemaal afhaakte wat betreft beleefd doen enzo. Sinds ik twee jaar geleden in Deventer kwam wonen is dat veranderd. Ik meldde me aan op de Hoge Hondstraat.

Van de week moest ik mijn vulling laten vervangen. Hoe heet ze ook al weer? Elke keer als ik belde voor een afspraak, viel ik stil als ik moest zeggen bij wie ik zit. Heeft vast te maken met de periode waarin ik niets van tandartsen wilde weten, dus ook hun achternaam niet.

'Zeg maar Samantha,' zei mijn tandarts de vorige keer, 'dat is makkelijker.' Nu, bij de balie, moest ik het toch weer vragen. De baliemevrouw keek me lachend aan en zei: 'ik schrijf het wel even zó op dat je het beslist onthoudt. Ze schreef drie woorden onder elkaar: sas, tro en redjo. 'Zo lukt het beter, hè?' Ik nam het briefje dankbaar mee naar de behandelkamer.

'Ik heb geoefend op je achternaam', zei ik bij binnenkomst. We lachten erom. Toen vroeg ze of ik verdoving wilde. Dat wilde ik. Ze informeerde naar mijn werk: communicatie en non-verbale expressie met veel speelsheid. Dat vond ze interessant. Ze vertelde o.a. dat zij en een collega soms ludieke acties op de praktijk verzinnen. Het boren begon. 'Geef het maar aan als het niet gaat.'

Al heel snel stak ik mijn hand op. Er moest wat verdoving bij. Dat gaf me de kans nog iets wijs te zeggen over spelen en mijn website te noemen. Daarna kon ik een hele tijd niet praten. Ook na de behandeling duurde het lang voor mijn lippen weer normaal functioneerden. Maar echt, deze tandarts heeft alles wat haar Utrechtse collega's lieten liggen, in een klap goed gemaakt.

Meer berichten