Foto:

Column Jannah Wijffels: Perspectief

  Column

Een weekje in de Eifel. Kamperen met mijn lief. Wandelen met onze camera's bungelend om onze nek, stijgen en dalen over smalle bospaadjes. De zachtronde rotspilaren met gaten, het groene waas dat op de foto's pas zichtbaar werd. De lente en het vroege ochtendconcert in het bos. Alles voelde aan als weelderig. 's Avonds maakten we een kampvuur dat ons door de kille avonden hielp met af en toe een goed gesprek, om de relatie en onszelf scherp te houden.

Ik werd me aan het eind van de vakantie pas bewust van de verandering in mij. Ik zag niet meer op tegen de terugreis; tegen het leven dat ik leid. Ik voelde me gelukkig en tevreden met wat ik heb. Dat is wel eens anders geweest. Mijn kijk is -bijna ongemerkt- veranderd. Met de jaren ben ik dan misschien toch een beetje milder geworden.

Het oordelen steekt nog wel eens de kop op, maar minder, minder. Ik durf mezelf en anderen nu veel meer te onderzoeken met open vizier. Ik zie steeds vlugger de angst die onder het oordeel schuilt. Daardoor vind ik dingen minder snel storend en vaker interessant. Zoals de discussie die ontstond na mijn column over het Vogeleiland.

Dat een vogel vrij moet zijn, is een perspectief, een projectie vanuit je eigen verlangen, zo leerde mij Jan Haarman van de Deventer vogelfokvereniging. Ik ben dat met hem eens. In zijn stelling dat vogels misschien wel beter af zijn in een kooi proefde ik: verlangen naar comfort en veiligheid. Ook dat is een oprecht verlangen. We zullen het nooit weten, wat die vogels echt willen. We projecteren wat af met z'n allen. Ook op elkaar. Daar bewust van te worden, dat is een leuke ontdekkingstocht. Vind ik nu.

Meer berichten