Foto:

Column Jannah Wijffels: Wereldvenster

  Column

Mijn vriendenkring is erg wit. Nou ja, niet direct qua huidskleur maar wel qua denken. Toen ik nog in Utrecht-Overvecht woonde, sprak ik via de school van de kinderen regelmatig met ouders uit Marokko, Turkije, Iran, Kameroen en Bosnië. Onze hulp in de huishouding was Berbers en sprak nauwelijks Nederlands. Ons contact was erg goed.

Er is een heel actieve internationale vrouwengroep hier in Deventer. Het staat al tijden op mijn verlanglijstje om daar eens kennis te maken. Maar het komt er steeds niet van.

Mijn wereldbeeld wordt rijker als er vrienden in mijn leven zijn met een ander geloof of een andere politieke overtuiging. Zo heb ik de grootste lol met een oude schoolvriend die een vermogen steekt in zijn antieke Porsche. We praten openlijk over al onze afwegingen en hoe we daarin soms zo eclatant verschillen.

Ik besloot het lot een beetje te helpen. Via Facebook kreeg ik een verzoek van een man uit Syrië die Arabische Taal en Cultuur doceerde op de universiteit van een grote stad aldaar. Vier jaar geleden moest hij vluchten vanwege zijn politieke ideeën.

Twee taalkundigen bij elkaar, móet lukken. En inderdaad. Ik mocht zijn Nederlands verbeteren; hij leerde me een woordje in zijn taal en na een kopje koffie, hielp hij me weer in mijn jas. Zo liep ik door de straten van Deventer naast een man met een schat aan kennis over de Arabische cultuur, die het Arabisch beter kent dan het merendeel van de Arabisch sprekende bevolking. Hier is hij 'niemand', moet hij weer van voren af aan beginnen op de maatschappelijke ladder.

Een gentleman uit Syrië. Klinkt als een filmtitel.

Meer berichten

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden