Foto:

Column Jannah Wijffels: Fysiek contact

  Column

Is de anderhalve meter maatschappij al in uw droom terug gekomen? Bij mij nog niet. Het valt me wel op als ik naar films en series kijk, dat ik regelmatig denk: ‘Oeps! Dat was te dicht bij!’ Meteen daarna een andere stem in mijn hoofd: ‘onee, dat was vóór Corona.’

Hoe wij in een paar maanden tijd een totaal nieuwe sociale code aan het leren zijn; wie had dit ooit kunnen voorspellen? Sociale codes waarmee je altijd uitdrukte dat je veilig bent voor elkaar, worden vervangen door nieuwe sociale codes. Afstand bewaren is in de oude fysieke taal: ‘ik vertrouw je niet’. In de nieuwe taal betekent het ‘ik heb respect voor je’. Dit is voor ons krokodillenbrein nogal verwarrend. We compenseren het door even naar elkaar te glimlachen.

Bij familie en vrienden werkt het net iets sterker: het onderbewuste registreert nog steeds: ‘ze raakt me niet aan, dus ze vindt me stom’ En jij, ofwel je wijze, verstandige, operationele brein, stelt het de hele tijd gerust: ‘dat heeft een reden: ‘Corona’, ‘bescherming’, komt goed.’

Het valt me niet mee om afstand te bewaren tot mijn eigen kinderen. Nu ze niet meer bij me wonen, heb ik dat fysieke contact sowieso niet meer zo vaak natuurlijk, maar met Corona mag ik ze niet eens meer huggen als we elkaar zien. Doorslaggevende reden: een huisgenoot die in de zorg werkt. We besluiten elkaar toch fysiek te ontmoeten, maar -nou ja, eh- toch maar op afstand. Onhandig om elkaar heen schuifelend bewegen we ons door de kamer. Ze geeft me een bakje aan en ik raak daarbij per ongeluk haar vinger. Terwijl ik eigenlijk heel blij ben van binnen, was ik toch mijn handen even.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden